In Bewegend doel wisselt de dichter onophoudelijk van rol. Hij is kunstenaar en burgerman, en laat zich in deze hoedanigheden schoonmaker of psychonaut noemen. Hij zoekt in zijn huis naar het goud en vindt zichzelf terug als blinde stumper die met bloedend tandvlees langs de deuren gaat om zijn liederen te slijten. Maar ook is hij popster en acteur, en onderzoekt hij hoe deze personages hem vervormen. Zoals gewoonlijk in het werk van Hamel wordt er een waaier aan onderwerpen gethematiseerd. Er is een gedicht over depressie, over een Egyptische godin, over het woordje zwoel en over een advocatenkantoor. Er is zelfs een gedicht over ideeënarmoede, want zoals er emotietelevisie en ervaringstheater bestaat, zo bestaat er ook bekentenispoëzie, latexallergie, scheurbuik en donkere materie.

Micha Hamel (1970) is componist, dichter, en dirigent. Hij componeerde orkestwerken, liederen, en kamermuziek voor de concertzaal en muziek voor dans en theater. Zijn tragische operette Snow White (2008) was een landelijk succes. In juni 2012 was hij ‘componist in focus’ op het Holland Festival, voor welke gelegenheid hij twee omvangrijke muziektheatervoorstellingen maakte: Requiem en De Rode Kimono. Hamel debuteerde in 2004 met Alle enen opgeteld, dat bekroond werd met de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs, en publiceerde vervolgens Luchtwortels (2006) en Nu je het vraagt (2010).

‘Dit is, ook voor de lezers die zich hadden afgewend van de poëzie, een dichter om te volgen.’ – NRC

'Nooit meer een gedicht van Micha Hamel, dat zou toch wel heel jammer zijn.’ – Janita Monna, Trouw.

‘De energie spat van de bladzijden. Verbaal vuurwerk flitst je voor de ogen. Recht op zijn doel af, in hoog tempo laat Micha Hamel zijn bundels verschijnen.’ – Johan Reijmerink, Meander Magazine.

‘Bewegend doel is, net als Hamels eerdere bundels, een feest om te lezen [...] De gedichten zijn geestig en vol contrasten, woordbelust en ouderwets welbespraakt: niks geen ontregeling; elke zin, hoe duizelingwekkend ook, lóópt.’ – Erik Menkveld, De Volkskrant.

‘Geestige en ook contemplatieve gedichten, waarin met een soort jongensachitge bravoure grote en
kleine dingen van het leven aan de orde gesteld worden.’ – Awater